Çocuklar Şehre Dağıldılar

Çocuklar şehre dağıldılar, yeşil kayboldu. Gerçeklik rayından çıktılar, dümeni sanala kırdılar. Rengarenk bir şehre girdi çocuklar. Renkler göz kamaştırdı, hakikatin saflığı birazdan kaybolacaktı.

Çocuklar şehre dağıldılar, her bir çocuk bir rengin nöbetini tuttu. Renksiz kalmak çocukları utandıracaktı. Çocuklar yalnızca nöbet tutuyordu.

Çocuklar şehre dağıldılar, büyük binalarda kaybolmayı yadırgamadılar. Sokağın başındaki çeşmede buluşamadılar. Çeşme yalnız kaldı. Çeşme susuzluktan ağladı.

Çocuklar şehre dağıldılar, ceviz ağaçlarının gölgeleri küstü. Hiç kimseleri serinletmedi bir daha.

Çocuklar şehre dağıldılar, aynaya baktıklarında güneşi gördüler. Fakat yalnızca aynayı sevdiler. Güneşi bilemediler. ¹

Adildir dediler zalim padişaha. ²  Sonra sustular.

Çocuklar şehre dağıldılar, toprağı akıllarında tutamadılar. Koştular, koştular, koştular. Gidemediler.

Çocuklar şehre dağıldılar. Deniz mahşeri andırıyordu. Çocuklar denizi taşladı. Günahsızdılar.

Çocuklar şehre dağıldılar. Bir daha kimseler iki tepe arasında koşmadı, Hacer gibi. Sular uyudu. Çocuklar susuz kaldı.

Çocuklar şehre dağıldılar. Ebrehe’nin mabedi göz boyadı. Çocuklar yeminden korkardı. Çocuklar Ebrehe’den de korktular. Ebabil kuşları taşları bıraktılar.

“Vakit daraldı çocuklar.”

¹Bazı eblehler var ki; güneşi tanımadıkları için bir aynada güneşi görse, aynayı sevmeye başlar.’  –Mesnevi-i Nuriye

²Rasim Özdenören

*”İnsanlar şehre dağıldılar.” Kraliçenin Pireleri

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s