karanfil*

bak, arsız kalbim; peşi sıra aşkların ardına kaybolup giden gençliğine…

bak, avucunda kalan kocaman hiçlere; hatıralardan başka…

teni saran pişmanlığın bedbahtlığı bürüdü nazarı…

karanfil kokuyor yürek, gözyaşı…

ıssız çığlıklar, fırtına uçurumları; karanfil…

ruhun sükutu, çaresizliğe, özleme; karanfil…

bakışlar, ince çizgiler, mutsuzluk; karanfil…

akşamın son tatlı esintisi; paramparça ümidimin tanelerini sürükleyen

o da karanfil şimdi…

kibrin getirdiği sahte huşu;

acımasızlıkla beraber. o da…

ve yoklayan zihnimi kalbime açılan yerden,

hatıraları titreten ellerim; onlar da karanfil şimdi…

karanfil kokuyor ayaklarımın altındaki gri hayat, sen gibi!

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s