Küçük Bir Ebruli

Uzun saçlı zayıf bir kız çocuğu, adımlarını birbiri ile yarıştırarak koşuyor. Koşuyor.

Güneş gökyüzünden gülümsüyor dağlara ve balkonlara.

Gökyüzü mavi, ağaç yeşil

Mutluluğun rengiyse ebruli.

Annesinin elini tutuyor çocuk. Şefkat rengarenk bir neşe ile el ele tutuşuyor; tamamlanıyor. Sevgi, ışıldayan gözlerinden ellerine bulaşıyor, ellerinden birbirlerine karışıyor. Sevgi tamamlanıyor.

Çocuk heyecanla başlıyor konuşmaya. O gün başına gelen bir olayı anlatıyor muhtemelen. Minik kalbi pıtır pıtır atıyor.

Annesi, yılların neşesini eksiltmemesi duası ile gülümsüyor kızının yüzüne.

‘Hayat…’ diye geçiriyor içinden

‘Bir nefes sanki. Her şey an’lardan ibaret.’

Anlar anı oluyor, anıları anarak ömür geçiyor.

Bilge bir eda geliyor gözlerine, daha sıkı tutuyor kızının ellerini.

Şarkılar ile, umut ile, dua ile, hüzün ile,

Nefes kadar alıp bir nefesin ağırlığınca vererek

Kimi zaman içine girmeyip, sakince seyrederek

Gülümseyerek

Böylece yaşayıp geçilmeli hayat diyor. Geç kalmadan, ertelemeden.

Anıları tutmaya çalışırken anları kaçırmadan.

Üstelemeden, sakince…

Gözüne mutluluğun rengi takılıyor bir anda. Uçuşan bir ebruli!

Umut  dua, dua kabul oluyor.

Kızının saçlarında rengarenk  kelebekler…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s