Sonu Nokta

Dokunabilsem ıssız gecenin koyu karanlığına,

Köşe başında can vermiş yavru kuşun kırılmış kanadına.

Uzansam,

Uzansam da ben, senin soğuk ellerine varsam.

O ellerde yeniden doğsam

Milyon kere söz versem

“Seni hep seviyorum” diye.

Sevmek ,

Tamam sustum.

Bazen haddimi aşan şeylere kalkışıyorum ben,

Kaç santim sanıyorsam boyumu bilmem

Yıldızlara tutunabilir miyim diye uğraşıyorum.

Usanmıyorum da, yoruluyorum her gece

Aynı düşü görmeye aynı yatakta

Ve aynı sokakta, aynı zamanda sana varmaya

Bir öğle vaktinde…

Ben,

Ben aslında aynaya baktığımda göremediğim insan.

Ben seni buluyorum her sırda

Sana varıyorum her lafın başında ve sonunda

Bir tek sana koşuyorum umutlarımı dolu dizgin

Sen varsan var oluyorum, yoksan yok.

Ve ben

Sen diye diye ölüyorum ufaktan

Köşe başında can veren kuş gibi

Kanadı kırık, yüreği yoksun,

Ölüyorum karanlık bir gecede daha.

Ölmek,

Sahi ölmek de ne demek?

Yokluğun mu?

O alışkanlık sözünü bile etmem.

Ölmek

Bir başkasını seviyor olabilmen olabilir

Kim bilir…

Dur! kızma,

Bunu da geçtim de

Sevmeyi bilip de beni sevmiyor olman

Evet

Ölmek beni sevmiyor olman…

Nokta.

H.A./ Ekim 2012

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s