Ben sana yaşayamazsın demedim ki be çocuk

Ah çocuk!

Oyun değildi ki bu kez yaşamak.

Ama doğru. Sen oyun olmadığını baştan beri biliyordun. Körebe! Gözünü erken açtın. Biz yakalandık!

Ama biliyor musun ben çok korktum. Gözü açık bir ebe çocukları hep çok korkuttu.

Oyun bitince bahçe duvarına oturacaktık. Cebime doldurduğum iri, sulu eriklerden verecektim sana. Bahçemizdeki ağaçtan toplamıştım. Annem görmedi.

Ama

Oyun erken bitti!

Ah çocuk!

Zengin olacaktık.

Hani bakkal amca satıyodu ya altın paralardan. Harçlıklarımızı biriktirip bir sürü altın para alacaktık. Çikolatalarını yiyip paketini geri kapatacaktık. Kimse anlamayacaktı yediğimizi. Sonra kuyumcu Ahmet amcaya götürecektik onları. Ahmet amca bize çok para verecekti. Kazandığımız parayla gofret alacaktık. Hem Ali de gofret dağıttı geçen gün hatırlasana! Altta mı kalcaz oğlum?

Ama

Sen gerçekten zengin oldun…

Hem de hiç gofret dağıtmadın. Yakıştı mı be çocuk?!

Ama doğru. Sen baştan beri çok silahın olsun istiyordun.

Ah çocuk!

Resim dersinde çiçek çizmeni o kadar çok istedim ki…

Ama sen hep kırmızı savaşlar çizdin. Biliyor musun? Ben senin resimlerinden hep çok korktum. Korktum işte… Kardeşimle birlikte resimde olduğumuzu düşünürdüm. Ben kardeşim olmadan yaşayamam ki. Resimdekiler yaşayabiliyor muydu?

Ah çocuk!

Köşeyi dönünce soldaki mahalle kahvesinde yerimizi hep ayırırlardı. İki sandalye bizim için hep boş kalırdı. Gelirdik, iki çay içerdik.

Söylesene be çocuk! Hâlâ sana yer ayıran birileri var mı oralarda? Ama emin olacaksın kapılmayacağından. Korkmayacaksın! Güveneceksin! Güvenebiliyor musun?

Mahalle kahvesine gidiyorum hâlâ. Sandalyenin biri hep boş… İki de çay söylüyorum.

Ama doğru. Çay içmeye de vaktin olmuyordur senin.

……………………………………………….

Ah çocuk!

Ben, senin ölmeni hiç istemedim ki…

Çok zengin olmak isterdi bir arkadaşım. Çok zengin olup çok silahlar almak isterdi. Çay içmeye bile vakti yok şimdi.

Kırmızı savaşlar çizerdi hep. Resimde seni de çizdiğini bilseydim arkadaşı olur muydum hiç onun?

Ben senin ölmeni hiç istemedim..

Ama sana söz be çocuk!

Yaşayan çocuğun gerçek altınları çikolata olsun diye çok dua edeceğim.

Mahalle kahvesinde bir sandalye hâlâ boş.

Gelirse giremeyecek.

Söz!

397382_10200604690868505_1163458765_n

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s