Ansızın

Hiç yaşadığınız oldu mu?
İnsan bazı merdivenleri mecburiyetten iner.
Aşağıya doğru attığın her adım, yukarıya çıkmak isteyen yüreğini ezmekten başka bir şey değildir.
İnsan bazı adımları hiç düşünmeden atar.
Bir adım sonrasında hala ayakta kalabileceğin umurunda olmadan. An gelir sadece gitmek, uzaklaşmak ister ve gidersin. Bu biraz kaçmaktır.
İnsan bazen kaçar.
Neden gittiğini, kimden kime gittiğini bilmeden kaçar. Nereye gittiğiyse en başta muammadır. Çünkü kaçmak bir anda olur ve çoğu zaman mantıklı bir sebebi de yoktur. Belki ipe sapa gelmez bir sebebe sığınır kaçarsın.
İnsan hep sığınır.
Bilerek veya bilmeyerek. Farkında ya da değil.
Kimi zaman,
Yağmurdan dolayı sıcak bir çatı altına,
Trafik ve kalabalıktan kaçıp bir ara sokağa,
Hayat hengamesinden üç günlük bir tatile,
Yalnızlıktan sıkılıp bir dosta,
Ağlamaktan yorulup, içi ısıtan bir tebessüme…
Beklenmedik bir zamanda bir aşkın tam ortasına mesela.
İnsan hep sığınır.
Yüreğini melce bilip kendine.
Kendi, hem yalnızlıktır insan için hem kalabalık.
Kendi, hem tektir bu yüzden hem bir çok.
Ama insan en çok “kendi” olduğu zaman sevilir.
Ve sevilmeye hep layık yalnız “kendi”dir.
Kendinizi sevin.
Çünkü kendini sevmek, dışarıyı sevmenin anahtarıdır.
***
Dipnot: Sınavlarımın tam ortasında yazdım bu yazıyı. Bir anda. Hayat hep bir anda.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s