Zor Engel

Sadece sustum, sessizce…
Söyleyemedim birkaç kelime, içimden dışarıya taşmak isteyen onca kelime…
Neden durdurdum ki, dedim sonra kendimce ve kızdım… Kendime kızdım defalarca…
Olmaz, demenin nesi mantıklı, dedim, neresi olmazdı ki, daha çok, çok erkendi bize…
Daha sana anlatacak o kadar çok sözüm vardı ki, başlayamadan bitti her biri.
Ne yazık bana, sözlerime ve düşüncelerime… Ağladım, ağladım ve yine ağladım…
Adın her aklıma gelişte ağladım…
Susmak istemeden, kimseleri dinlemeden, hayat kararmışçasına, senden sonra yok olmuşçasına ağladım…
Oysa ne kadar da emindim ”sen” olduğuna…
Vaktinden önce mi karar verdim, dedim, kızdım yine kendi kendime…
Benliğim kabullenmek istemezken, ben sadece ve sadece seni istedim sessizce…
Sessizce çünkü biliyorsun ya, dedim ya, ağlarken bile ses çıkaramam ki ben
Hıçkırmak, vurmak, kırmak istedim ama nafile, sadece birkaç ses ve sicim sicim dökülen yaşlar, yağmur gibiydiler…
Hoşça kal, demek zamansız geldi, zor geldi, acı geldi, benliğime ağır geldi…
Senle kurduğum hayallerimi yıkacak diye demek istemesem de zaten yıkılmamış mıydı sen yok deyince…
Ve diyebildim ama dememeyi istercesine….
Tekrar demek istemiyorum, sadece bekliyorum
Ümit, sabır ve dua ile…
konuk yazar : Zahide ONUR

Zor Engel” üzerine bir yorum

  1. umut ve sabrın olmadığı yerde aşk olmaz. öyle der içimden bir büyük. ve bir aşk olacaksa bu kendiliğinden oluversin bırak. ama üzülme tutulacak eller olacak kıymetli. yanında olan gönüllere tutun. ellerim uzanır sana.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s