Ayın karanlık yüzü

AYRILIK – adına-

Biliyorum bana şimdi ne söyleyeceğini
Söyleme!
Karanlık gök ve yüzyıllık ağaçlar
Şahit hissettiklerimize.
Bu gece, bu gece…
Söyleme işte, bu gece kötü bir gece.

Hiç konuşmak istemiyorum
Dokunmaktan başka saçlarına
Dilim hançere saplanmış
Cevap veremem bu gece.
Biliyorum zor geliyor beyne anlamak
O yüzden bu gece söyleme

Bu gece ölüm geçti bu kentten
Hem de az önce!
Duydunuz mu?
Oturuyordu bir şair
Sönmeye yakın bir mum ile
Sessizce dokundu kelimeler ölüme
Bir A, bir damla gözyaşı, bir kapı sesi kadar
Hızlı söndü mum ışığı
Her şey bir anda karardı.

* Bayağı oldu bir şeyler paylaşmayalı sizinle, o yüzden bir de, Bir hikayenin ortasından şimdi…

Kurumuş toprak kadar susamıştım. Bir çocuğa sarılıp ağlamak ruhumun cehennemindeki çiçeğini sulayabilirdi. Belki. Öyle ki yalnızlığıma şahit gecenin içinde, kendimi avuttuğum kumarhaneler, kadınlar, alkol ve gece sigaraları bir iğne ağırlığında göbeğime batıyordu. Ve tesellisi yoktu artık hiçbir şeyin. Şikayet dahi edemiyordum insanları. Suyun varlığını göremiyordum çünkü çok duruydu. Beyaz, kendini yolun diğer yakasına atarak bulandırmıştı. Plajın ince kumuna gömüle gömüle denize ilerledim, tüm kıyafetlerimle. Ayakkabımın içi su dolmuştu ve soğuk su çiviler çakıyordu bedenime. Tükeniyordum iyiden iyiye. Denizin içine dalıp nefesimi tuttum, 20 30 saniyeyi geçmemişti. Boğulmaktan değil de suda nefes alamayacağımı anlayınca fırlattım vücudumu havaya ve doğan güneşe dönüp, kocaman açtım kollarımı. Dondum, dondum kuyruğunu yakalamaya çalışan aptal kedi gibi, iki kolum iki uçta. Doğan bir bebek çığlığında ağlamaya başladım. Tutamıyordum kendimi zaten tutmak da istemiyordum. Varlığıma ağladım. Soyunmaya başladım çırılçıplak kalana kadar, o ıslak kıyafetlerim ve içi deniz suyu dolmuş ayakkabılarım ruhumun ağırlığı gibiydi. Soğuğu, suyu, rüzgârı denizin ayak parmak aralarıma giren ince ama yumuşak kumunu iyice hissettim ve demlenmeye başlayan güneşe kollarımı uzattım. Martıların sesi yankılanıyordu gökyüzünde oysa ben kuzgun gelir sanmıştım. Ölümü kucaklamaya razıydım o ise yaşamamı istiyordu acılarım için.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s