Panzehir

Bazı şeyler mevsimi geçmiş bir karpuz değil ki alıp çöpe atasınız.

***

Etrafta bir koku.

Burun deliklerini kapamaya zorlayacak kadar rahatsız edici ve bir o kadar berbat.

Sizin eliniz cebinizde bayım. Gelen sonbahar, soğuk algınlığı vermemiş bünyenize nitekim grip de değilsiniz. Duyularınızın tam çalıştığına dair doktor raporunuzu gömleğinizin sağ cebinde taşımasanız da biz bunu biliyoruz. Öyleyse sorun ne?

Yoksa “koku” da modern çağın aşağılanası gereklerine uyup sizi görmezden mi geliyor?  Yoksa o da bazılarımız gibi “Ye kürküm ye” nüktesinden mi haberdar. Belki ortak bir geçmişiniz mevcuttur ve sizden intikam alıyordur….

Tüm bunları geleceğinizi belirleyecek bir sınavın en felsefik sorusunun en saçma şıklarıymışçasına, elinizde bir kalem üzerini –çiziktirip- attınız. Mantığınız buna mecbur. Yalnız siz o “çok mantıklı” mantığınıza rağmen bu sorunun doğru yanıtını bulamayıp bir sonraki soruya geçeceksiniz. Lakin bu mümkün değil, cevabını bilemediğiniz tek soru bu. Düşünün.

***

Düşünün. Yahut durun.

Düşünmek pek işe yarar bir eylem değil. İnsan cevabını bulamadıklarının içine girdikçe kayboluyor. Gözetmen bensem, bu soruyu ben soruyorsam ve bunların dayatmalı olduğu bir eğitim sisteminin içinden  doğup geldiysem verilecek bir ipucum elbet var. Beni düşündüren o ipucunu hak edip etmediğiniz.

Evet bayım!

Koku bunları size yapamaz. O bizim gibi bir insan değil, olamaz. Duyuları yok sizden saklansın ve acımasız değil ki intikam alsın.

Geriye az şey kalıyor.

***

O az şey: cevabın aslında bizde saklı olduğu.

Her birimizde ayrı ayrı ama aynı yerde.

Bazen biz kadar yakın, bazen güneş kadar uzak.

Bildiğim içimizde bir yerlerde olduğu.

***

Koku: Vicdanımız bayım.

Duyularımız olmasa da bizi ayakta tutar.

Görmeyen gözümüz, işitmeyen kulağımız, duymayan burnumuz, algılamayan hissimiz olur.

Vicdanınız varsa siz olursunuz.

Vicdanınız varsa biz oluruz.

Nihayetinde varsa kokusunu alırsınız.

***

Bizim oralarda mevsimi geçerken “Karpuzlar da gelin oluyor.” denir.

Karpuz gelin olsa da hep geleceği mevsimi bekleriz, özlemek muştusu sinemizde.

***

O kokuyu hep özleyin.

Onun mevsimi aramakla mümkün.

Bulunca çöpe atmayın! Kaybetmeyin mümkünse!

Koku bizim panzehirimiz.

İnsan kalabilmek, biz kalabilmek adına.

H.A. / Eylül 2013

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s