Nisyan

“Çiçekli şiirler yazmak..” isterdim bahar yağmurunda fütursuzca islanirken üstüm başım. Yağmur hiç dinmesin, kimi zaman çıplak ayaklarla gezdiğim o sokaklarda akşam hiç olmasın derdim. Biz çocukken sokaklar vardı, evimizden daha güzel. Bir de komşu çocukları pencere diplerinde birbirine gülümseyen. Köşe başında oynadığımız oyunlar, hiç bitmeyen şarkılarımız vardı. Uslanmazlığımız ve usanmazlığımızda gizliydi çocuk olmak. Mesela hiç bıkmadım ellerim ve ayaklarımın çamur olmasından, ojesizde güzeldi tırnaklarım ve annem veryansın ederek tararken saçlarımı en büyük hayalimdi kızımın saçlarını sokaktan geldikten sonra onun gibi taramak… Yıllar geçti, henüz bir kızım yok. Birkaç gün önce onun adına kendi çocukluğumda kurduğum hayalleri çöpe attım. Çünkü çocukken sokakların böyle değişeceğini hiç hayal edemedim. *** Sokaklar değişti. Köşe başları oyunların değil, ölümlerin yurdu oldu. Anneler balkonlardan akşam oldu diye değil, ölüm var diye çağırıyor. Kocaman adamlar şeker vermek için değil, sapkın emelleri için tutuyor onların ellerinden. Ve ben tam bu noktada ölüme karşıyım! Bu bir isyan değil, durun yargılamayın. İnsan elinden gelince ancak. Ölüme karşıyım! Çünkü dar boğazlarımızda unuttuk çocukların yaşamak için var olduğunu. Dar boğazlarımızda başkaları adına düğüm olmuş şehirleri onlar üzerine kustunuz. Unuttuk: Yaşamak için var olduklarını. Unuttuk: Ellerinden önce kalplerinden tutmayı. Hatırlayalım.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s