Tortulu Bir Lensten Dökülenler

Kalbimin tortusu üzerinde birikmiş buğulu lensler var benim gözlerimde. Hayır, hayır o kadar dikkatli bakma gözlerime, senin göremeyeceğin kadar şeffaf acılarım. Teğet geçti belki de gözyaşların bana. Sahi ağlar mısın sen? Benim gözlerimin dolduğu olur, duyarım bazı geceler kendi hıçkırıklarımı. Hayır, hayır dinleme senin kalbin duymaz kalbimin tortusunu. Kırıklıklarımın parça parça ettiği bir lensten bakıyorum ben dünyaya, göremem senin gördüklerini. Canım yanmasın diye, batmasın içimi sızlatanlar daha fazla diye kapatırım gözlerimi. Görmesem de olur senin dünyanı. Sahi bu kadar mutlu musun sen? Uzun gecelerin sonunda bir kez çıkarıp öpseydin kalbimden kesişecekti hikayelerimiz. Hayır, hayır böyle kalsın tüm her şey. Bütün anlamsızlıkların tek bir anlamı var artık.

Bir hikayenin son cümlesi olurduk belki. Hüzünlü, tüm çılgınlıkları yapıp durulmuş, vazgeçmiş bir son söz. Aynı hikayenin hüzünlü belki mutlu son sözü. Hayır, hayır bir şey deme şimdi, daha hikayelerimiz birbirine teğet. Bu kırık dökük cümleler gibi sadece başlangıç ve son… Bir kez bak gözlerime, çıkar al onları. Bir sabah, ben bu kadar vazgeçmişken, alıp giderken kendi hikayemi, renkli parlak lensler bırak kalbimin ortasına. Mavi olsun…

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s