Grease

Ocak sonu-şubat başı sıraları hayatımın en film-yoğun zamanlarıydı sanırım. Yarıyıl tatilim bir hafta, ardından gelen stajım en kolayı olunca, günde 3 filme kadar çıktığım oldu. Bu maratonun öne çıkanlarından biri de tesadüfen açtığım Grease. Hala, nasıl oldu da şimdiye kadar izlemedim, diye düşünüyorum. Bırak izlemeyi, duymadım bile. Tuhaf, çünkü çocukluğumda o soundtracklerin çoğunu bildiğime eminim.

Şimdi müzikleri düşününce heyecanlanıyorum tabii. Önce filmden kısaca bahsedeyim:

Grease, 1950lerin Amerikan gençliğini ele alan 1978 yapımı bir film. Aynı isimli Broadway müzikalinden uyarlanmış. Yönetmenliğini Randal Kleiser’in üstlendiği filmin başrollerinde John Travolta ve Olivia Newton-John’ı görüyoruz. Benim için Travolta’yı rock’n’roll yaparken, tabir yerindeyse omuzlarını zıplatarak yürürken görmek eğlenceli olduğu kadar travmatikti.

Film aynı isimli soundtrackle açılıyor. Çizgifilmli falan, şirin. Sözleri kahkahalarla dinledim.

Arkasından Summer Nights insana ‘heeeeeeee’ dedirten sahnelerden. Ben bu koreografiyi Muck’ta izlemiştim çünkü. Filmi izledikten bir gün sonra da Flash’ın 12. bölümünde Barry ve Caitlin karaoke yaptı aynı şarkıda. Etkileri hala devam ediyor.

Aşina olduğumu hissettiğim bir nokta da filmin sonu: Önce You’re The One That I Want, sonra We Go Together. Bu şarkıları bilmeyen 90lar çocuğu olamaz ya! İtiraz etmeden önce Y.Kredi’nin We Go Together’lı, kızların parandeler attığı reklam filmini izleyin, tekrar düşünün.

Müzikallere bayılınca böyle oluyor, filmde geçenlerle ilgili tek cümle kurmadım. Kurasım da yok. Çünkü koreografileri çıkarınca kalan kısmı sevmedim. Benim için fazla kopuk, takip etmesi, sabretmesi fazla zor. Belki 50lere, belki Amerikan gençliğine uzak oluşumuzdan (acaba?); belki kurgusu gerçekten zayıf olduğundan, bilemiyorum. Bahsettiğim film ortalığı kırıp geçiren, 20. yıl kutlamalarında yeniden gösterime girip, ikinci defa aynı şeyi yapan bir film olunca ağzımdan çıkanlara dikkat edesim geliyor şimdi. Kurgu kötüydü, diye kestirip atamayışım bu sancıdan. Kaldı ki, yorumlar hep ‘zamansız film’ tadında. Bir de 2.sini denemişler, o olmamış, okuduklarımdan anladığım bu.

grease-11 x 17 Movie Poster - Style C

Burada ne kadar hoşnutu/hoşnutsuzu oynasam da, film bitince telefonda arkadaşıma bir saat onu anlattım: neleri önceden bildiğimi, hangi şarkıları mutlaka biliyor olduğunu, rock’n’roll’a nasıl bayıldığımı; filmin başını, filmin son sahnesini, hangi sahnede hangi şarkının çaldığını, Travolta’nın nasıl yürüdüğünü… Bütün soundtrackleri indirdim. Birkaç gün sadece onları dinledim. DVDsini bulursam koleksiyonuma ekleyeceğim. Güzel şeyler bunlar.

İzleyin! 🙂

 

görsel: galleryhit.com

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s