Eksilen = Eksilten

Anlatmak istediğim, söyleyeceğim çok şey olmasına rağmen, nereden başlayacağımı bilmiyorum. Ama şu sıralar hayat epey düşündürüyor. Her gün o kadar çok şey kaybediyoruz ki, tükendik kaybetmekten. Şu sıralar o kadar kayıp verdim hatta verdik ki…

Çok değil birkaç yıl öncesine kadar şehit haberleri ile üzülürken, şimdilerde artan kadın cinayetleri ve kadına şiddet haberleri ile eksiliyoruz. İş kazası, maden kazası haberleri en büyük kayıplardan biri oluyor. Aynı anda o kadar çok kişiyi kaybedebiliyoruz. Fedakârlık, ihmalkârlık, bencillik, anlayışsızlık, hoşgörüsüzlük ve daha nice sebepten dolayı artan kayıplar… Evet, ölüm acı ve zor ama en büyük gerçek.

Her gün yüzlerce, binlerce insanı toprağın altına gömüyoruz. Peki ya kayıplarımız sadece toprağın altında mı? Kalbimize gömülenler, gömdüklerimiz yok mu?  Sahi, en büyük mezarlık nerede? Kalbimizde mi, toprağın altında mı?

Bence en büyük mezarlık, kalbimiz. Orası, yaşayan ölülerle dolu çünkü. Hayal kırıklıkları, bitmek bilmeyen umutlar, sarsılan güvenler, söylenmemiş sözler, yarım kalmış hikâyeler ve benzerleri ile birlikte onlarca, yüzlerce belki de binlerce kişiyi gömüyoruz!

Toprağın altındakilerin bir gün geri gelmeyeceğini biliyoruz. Her ne kadar acı olsa da, onları unutmak bu yüzden daha kolaydır bence. Hâlbuki kalbimize gömdüklerimizde durum öyle değildir. Kendimize bile itiraf edemesek de umudumuzu, duamızı kesmeyiz. Yaşanılan her şeyi unutmaya hazırızdır. Yeter ki o gelsin…

Toprağa gömdüklerimizin bizi eksilttiğini düşünsek de kalbimize gömdüklerimiz eksiltir. Çünkü, toprağa gömdüklerimizin, biliriz ki, geri dönüşü yoktur. Onu, orada bırakıp bir şekilde yolumuza devam ederiz. Kalbimizdekiler, kendimize bile itiraf edemesek de, bir gün olup geri dönsün, isteriz. Hep bir umutla, geri döner, diye masumca umutlarla, hayallerle bekleriz. İçimizde ona ait bir yerler vardır. Giderken bir parçasını bırakmıştır. Her yerde, her şeyde ve herkeste onu ararız. Onun eksikliğini ve bir parçasını hep hissederiz. Sonuç olarak onu ararken, beklerken tükenir gideriz…

*

Konuk Yazar: Duygu YAYLALI

 

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s