Duymasan da Olur

Şimdi kaldırılmış kaldırım taşlarının üzerinde ağlayan bir kadın görsem ölmek isterim. Çünkü hayat onu benden daha çok kandırmıştır. Buna eminim. Çünkü daha az önce tanıştığım kadın henüz yirmi bir yaşında ve beş sene içerisinde zaten duymakta sorun yaşadığı kulakları tüm işlevini yitirecek. Ve bir daha duyamayacak. Duş aldığım zaman suyun sesini duyamazsam vücudumun temizlendiğini nasıl hissedebilirim? Yağmurun ya da dalgaların sesini… Sabahları bahçedeki ağaçlara konan kuşların şarkılarını duyamadan kahvaltı yapmak, en sevdiğiniz filmlerin sesini kapatarak izlemek gibi. Her şey inatçı, siyah ve beyaz, 1930’lardan kalma bir kamerayla hayatı filme almak gibi, üstelik yirmi birinci yüzyılda. Belki kolaylıkla yola atlayıp sırtımı döndüğüm tüm arabaların korna seslerini duyamayacağım için ve zaten çoktan kapattığım gözlerimi bir daha açamayabilirim. Oysa benim kadar o da çok seviyordu kitap okumayı, şimdilerde sadece dinlemekle yetiniyor. Ve artık daha çok sevişiyor, daha çok duyuyor, daha çok kalabalığın içerine giriyor, daha çok yalnız kalıyor ve daha çok kendini unutuyor. Çünkü bir sabah güneş hiç doğmayacak ve tamamen kendisi ile baş başa kalacak. Artık ne bir erkek kabul edecek onu, ne de müzik. Sığınabileceği tek yer kitapları olacak. Gece daha kara, gündüz daha da kara olacak. İnsanlar daha cansız, tüm dünya daha sessiz. Daha da daha olan içinde dinmeyen duyma arzusu olacak. İçindeki gürültü kulaklarını kemiren keşmekeşe dönüştüğü zaman en hızlı şekilde zaten tüm kabiliyetini yitirmiş kulaklarını kesip yemeye başlayacak. Kara perde kulaklarına değil de kalbine dökülmüş gibi. Konuşmak anlamsız, konserler anlamsız, sabah kuşları anlamsız, deniz, gökyüzü, üzerine bastığı toprak tuzaklara dönüşecek. Sonunda kayıp bir ruha sahip olup ruhunu az da olsa güzel sanatlar fakültesinde öğrendiği resim çizme sanatına aktaracak. Gecenin bir vakti uyanıp sesler duyduğunu sanarak sokağa ayakkabılarını giymeden koşacak ve en büyük sessizliği umutları yıkıldığı zaman, işte, tam o an yolun ortasında olacak. Kâbus; kollarını açıp, onu kucakladığı zaman kulağının kıvrımlı dolambaçlarına üflemeyi unutmayacak. Ürperti tüm ruhuna yayılıp gözleri de sessizleşecek. Kör olmaktan farksız gören gözlere sahip olarak içindeki ölme arzusu daha da büyüyecek. Ve bir gün arzuları, istekleri öylesine şiddetli olacak ki beyni tüm vücudunu kontrol etmeye başlayacak. Ve kendi isteğiyle bir anda gözlerinin işlevine son verecek. Fişi çekilmiş televizyonun ekranı gibi ince bir elektrik akımı göz damarlarında gezinip, karanlık, tüm dünyasına hâkim olacak. Ve eğer çoktan intihar etmemiş isem, yıllar sonra onu ziyaret etmek için İstanbul’a gittiğim zaman onunla beraber intihar etmemek için tek bir sebebim bile olmayacak. O kendi lanetini kırmak isteyecek, ben ise en büyük yoldaşı olacağım.

Şimdi yanımda oturuyor. Hiçbir şey söylemeden dalgakıranlar üzerinde öylece oturmuş; güneşin batışını, denizi coşturarak ilerleyen Kadıköy-Beşiktaş vapurlarını, uçan martıları sessizce seyrediyoruz. Az sonra yanımıza gül satan bir kadın geldi. O hiçbir şey fark etmedi. Arkamı döndüm. “Ne kadar?” diye sorduğumda, gül satan kadın kendisiyle ilgilenmeyen Aslı’nın dikkatini çekmek için “Elli lira, o da size.” dedi, tam fiyatın yüksekliğinden şikâyet edecektim ki Aslı arkamızda birinin olduğunu fark etti ve döndü. Tek yaptığı şey gülümsemekti. Gül satan kadın şaşırmış olsa gerek, “Kendi kendine ne gülüyor kız böyle.” dedi. Kendi kulaklarımı göstererek sağır olduğunu söylemeye çalıştım, biraz çekinerek. Aslı’nın üzülmesini istemiyordum. Birden gül satan kadın da gülümsedi ve gül için para almadı. Gitmeden iyice baktı, Aslı’nın o gülümsemesini kazımıştı aklına ve “Olsun be güzelim, mutlu ol yeter. Duymasan da olur.” dedi. Ve aynı edayla yürüyerek uzaklaştı yanımızdan. Biz de güneşin batışını saydık, saniye saniye. Geçen bir yılın ardından ne kara perdenin izi vardı, ne de ölüm arzusunun.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s