Çamurlu Okul Yolu

Hayat uzun gibi görünse de ne kadar kısaydı. Zaman su gibi geçiyordu. İşte öyle kendini, çocukluğunu düşünürken bulmuştu. O güzel mavi önlükle, beyaz yakayla okula gidilen günlere kadar gitmişti. Birdenbire o çamurlu okul yolunu hatırladı. Hiç de sevmezdi ayakları çamur olsun… Eh sınıfın gözdesiydi. Hiç olur muydu sınıfa o çamurlu ayakkabılarla girmek. Yine birgün okula yürürken sırf ayakları çamur olmasın diye onu sırtına alışını ve o çamurlu yol boyunca onu sırtında taşıyışını hatırladı. Gözleri doldu birden. Durdu düşündü… Ona nasıl bir umut bağlanmıştı. Ne emekler verilmişti… Sırtlarda taşınmıştı… Şimdi pes etmek olur muydu! Nerede kalmıştı ona bağlanan o umutlar… Ödemiş miydi borcunu o gariban annesine… Yaşamak için en önemli sebepti belki de! Çocuğunun ayağı pislenmesin diye sırtında okula götüren bir annenin hakkı ödenmiş miydi? Ödenebilir miydi? Hayır bırakıp gidemezdi bir yere! Bu çelik aldığı suyu unutmamalıydı! Kalktı ve annesinin yanağına iki öpücük kondurdu. İçi belki de hiç bu kadar yaşama arzusuyla dolmamıştı. Nereden de bilecekti o çamurlu yolların bugün hayatını kurtaracağını!

TA.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s