Leylaklardan Birinin Gölgesi

Leylaktan yana şansım var. Lisemin bahçesinde de yan yana açardı leylaklar, toplar toplar bitiremezdik. Şimdi yaşadığım mahallede de öyle. Mutlu bir renk, ballı bir koku. Gördüğüm yerde rengiyle, kokladığım zamanda kokusuyla neşeliyim. Öyle de olsun zaten. 


Hüzünlü biri sayılmam esasen, gözlerimde buğu yoktur. Çoğu kez yüzüm güler sanki içimde şakıyan bir kuş vardır. Ne iyidir ne kötüdür bilemem, ancak taşıveren neşemi severim. Bu neşe muzır bir kedi gibi olup olmadık zamanda nemli burnunu gönlüme sürtüverir. Bir, o pembe buruna; iki, coşkun neşeye kim hayır diyebilir?


Oysa olmadık bir hal baş gösterdi bu sıra bende. Bir yanık türküye, bir dertli dizeye sabrım kalmadı. Haber izlemeyeli nice oldu, güleç dizilere meyledeli? Öyle deli bir zamanın içinde kaldık ki ne sonunu kestirebiliyorum, ne başını hatırlıyorum artık. Leylaklardan birinin gölgesinde oturakaldım, gücünüz olursa alın beni.

Yazıya bir eşlikçi: Leylaklar.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s