Bazen Aşure Gibidir Yazılanlar

Hayat. İnsanlar. Roller ve bazenler. Hepimizin bazenleri vardır yaşam kıyılarında ve bazenlerin çoğaldığı anlar. Bazen canın çok sıkılır mesela. Bazen insanlar seni anlamaz. Zaten ne zaman anladılar ki yahut ne kadar doğru? Anladılarsa eğer gereksiz söylemlerde bulundular. İhtiyacın olanın sadece yanında olmak olduğunu fark edemediler ve sadece seni dinleme görevini üstlenemediler. Ne yazık! Bazense yakın tarihli bir sınavın oldu, gecelerini sana sormadan kâbuslarla pay eden, … Okumaya devam et Bazen Aşure Gibidir Yazılanlar

Hayal Şehirden Terennümler

Güneşin kendini çekmesiyle beraber tüm kirlerin, sancıların ve acıların ortaya çıktığı, geceleri sarhoş naralarıyla şenlenen bir şehirden yazıyorum. Yazmak benim derdim. Güneş birazdan terk-i diyar edecek. İlkokul çocuklarının yanlış ezberi yeniden can bulacak. Güneş doğudan doğduğu gibi batıdan batacak. Saat mesai bitimi anını gösterdiğinde sinesine hüzün çökmüş, yorgun insanlar evlerine dolmak üzere makineleşmekten tiksinecekler. Kimi cebindeki anahtarla, kimi ona kapıyı açan umutlu, umutsuz, mutlu, mutsuz … Okumaya devam et Hayal Şehirden Terennümler

Hüzünden Parfüm

Hüzne yer var hayatımızda. Sabah ve akşam vakitlerinde, hatta her saatinde günün. Bilakis gecelerde. Odalar hüzün kokuyor, binalar hüzün kokuyor, sokaklar, caddeler ve hatta şehirler hüzün kokuyor. Tren istasyonlarında, otobüs garlarında, hava alanlarında, gökyüzünde ve yeryüzünde hüzün var. Çıkan çivisi sanki dünyanın hüzün üzerine çakılmış gibi, hangi yöne çevirsem başımı ve neye dalsa gözlerim hüzne batıyor… Yürüdüğümüz şu asfalt yollarda, Yollar üzerine konup göçen mevsimlerde … Okumaya devam et Hüzünden Parfüm

Ölümsüz Gibiyim Yalnızlığımda

Yalnızlık ne demek biliyor musun? Cümle kurmaktan bile aciz olduğunu hissedecek kadar ifadesiz kalmak kimi zaman. Nerede ve kimi en son kaybettikten sonra bu derece başı boş kaldığını anlayamamak. Ve hatta ağlayamamak bir zaman sonra. Eskiden olsa hüngür hüngür ağlayacağın bir şeyin artık içini cız ettirmekten öteye geçememesi. Yalnızlık, hayatın manasını yitirmek ve arayamayacak kadar unutmuş olmak o mananın ne olduğunu.

“Sabaha karşı oturup ağladınız

Ama mesela şimdi ben

Ne aradığımı bilmiyorum” Okumaya devam et “Ölümsüz Gibiyim Yalnızlığımda”

İzmir’de Bir Otobüs Yolculuğu

Otobüse bindiğimde zar zor bulduğum ters koltuğa kendimi bırakıveriyorum. Normalde belki midem bulanır diye ters gitmeye cesaret edemesem de, bugün fena yorulmuşum ki hiç tereddütsüz oturuyorum. Aynı yüzey alanı ve hacmi kaplayacakken, şu koltukları ters koyma sebeplerini bile sorgulamıyorum bu defa. Yanlışlıkla eski bir Türk filminin içine düşmüş gibi hissediyorum. Arka fonda yükselen “şiki şiki babaa”  melodisi, kokan pazar torbaları, dedikoducu teyzeler de olsa tam … Okumaya devam et İzmir’de Bir Otobüs Yolculuğu